Het belangrijkste verschil tussen een mantavloer en een kwaaitaalvloer zit in de constructie van de vloer en de afstand tussen de draagbalken (leggers). Beide vloertypen werden veel toegepast in woningen die gebouwd zijn tussen ongeveer 1958 en 1970. Het gaat om prefab betonnen vloeren die werden gebruikt om snel te kunnen bouwen.

De mantavloer en kwaaitaalvloer lijken in eerste instantie sterk op elkaar. Ze werden allebei toegepast bij seriematige woningbouw en hebben daardoor ook vergelijkbare nadelen. Maar wat zijn precies de verschillen? Hoe kunt u herkennen welk type vloer u heeft? En wat zijn de mogelijke problemen of oplossingen? Op deze pagina leggen we het duidelijk uit.

Wat is een mantavloer?

De mantavloer is minder bekend dan de kwaaitaalvloer, maar komt ook in veel woningen voor. Een mantavloer bestaat uit verschillende prefab elementen die rusten op de fundering van het gebouw of de woning. Elk element van de mantavloer is ongeveer 1,20 meter breed. Per element bestaat de constructie uit twee betonnen balken, ook wel leggers genoemd. Tussen deze leggers bevindt zich aan de bovenkant een dunne vloerplaat van ongeveer 5 centimeter dik. Deze tussenplaat ligt tussen de betonnen leggers. Daardoor wordt de mantavloer ook wel een cassettevloer of combinatievloer genoemd.

In veel woningen is in het kruipluik een houten plaat aangebracht. Alleen via de kruipruimte kan men de vloerconstructie goed bekijken en vaststellen of het om een mantavloer of een kwaaitaalvloer gaat.

Hieronder ziet u duidelijke afbeeldingen van een mantavloer.

Wat is een kwaaitaalvloer?

De kwaaitaalvloer kwam iets later op de markt dan de mantavloer. Dit type vloer werd vanaf ongeveer 1970 veel toegepast in Nederlandse gebouwen en woningen. Net als bij de mantavloer gaat het om een prefab betonnen vloer die bestaat uit meerdere elementen. De vloer rust op funderingsdelen, waardoor er onder de woning een kruipruimte ontstaat. De kwaaitaalvloer is vanuit de kruipruimte relatief eenvoudig te herkennen. De betonnen elementen hebben namelijk een gebogen of gewelfde onderkant, waardoor de vloer een holle vorm heeft.

De kwaaitaalvloer was destijds populair omdat hij snel geproduceerd en geplaatst kon worden. In het betonmengsel werd vaak calciumchloride toegevoegd. Dit zorgde ervoor dat het beton sneller uithardde. Hierdoor konden de vloerelementen op grote schaal worden geproduceerd.

Verschil tussen mantavloer en kwaaitaalvloer

Een belangrijk verschil tussen de mantavloer en de kwaaitaalvloer zit in de vorm en de afmetingen van de elementen. De mantavloer bestaat uit elementen van ongeveer 1,20 meter breed met rechte en platte onderdelen. De kwaaitaalvloer bestaat uit kleinere elementen van ongeveer 50 centimeter breed en heeft een gebogen onderzijde. Hierdoor zien beide vloeren er aan de onderkant duidelijk anders uit wanneer u ze vanuit de kruipruimte bekijkt.

Nadelen van een mantavloer en kwaaitaalvloer

Een belangrijk nadeel is dat de bedrijven die deze vloeren produceerden inmiddels failliet zijn gegaan. Hierdoor is er geen fabrikant meer verantwoordelijk voor eventuele problemen.

Betonrot door roestend staal

Een groot probleem bij zowel mantavloeren als kwaaitaalvloeren is betonrot. In het beton zitten stalen wapeningselementen die de constructie versterken. Wanneer deze wapening in contact komt met vocht en zuurstof, kan het staal gaan roesten. Roest zet uit, waardoor het beton kan scheuren en uiteindelijk stukken beton kunnen losbreken. Hierdoor worden de dragende delen van de vloer zwakker en kan de constructie van de vloer in gevaar komen.

Calciumchloride in het beton

Naast vocht en zuurstof kan ook calciumchloride het proces van betonrot versnellen. Dit middel werd vroeger toegevoegd aan het betonmengsel om het uitharden te versnellen. Het nadeel is dat calciumchloride de kans op corrosie van het staal vergroot. Hierdoor kunnen na verloop van tijd scheuren en beschadigingen in het beton ontstaan. Veel van deze problemen kwamen pas jaren later aan het licht. Inmiddels is het gebruik van calciumchloride in betonmengsels verboden.

Vochtige kruipruimte bij een kwaaitaalvloer

Bij woningen met een kwaaitaalvloer of mantavloer komt een vochtige kruipruimte regelmatig voor. Dit kan een groot probleem zijn, omdat vocht het proces van betonrot versnelt. Vocht in de kruipruimte kan worden verminderd door bijvoorbeeld kruipruimteventilatie of door het toepassen van schuimbeton. Ventilatie zorgt ervoor dat vochtige lucht wordt afgevoerd en er een natuurlijke luchtstroom ontstaat.

Kwaaitaalvloer en mantavloer vaak niet geïsoleerd

Veel kwaaitaalvloeren en mantavloeren zijn oorspronkelijk niet geïsoleerd. Dat kan leiden tot een koude vloer en een minder comfortabel woonklimaat. Warme lucht kan via naden en kieren naar de kruipruimte verdwijnen, waardoor ook de stookkosten stijgen.

Kwaaitaalvloer en mantavloer isoleren

Het isoleren van een kwaaitaalvloer of mantavloer kan een goede oplossing zijn. Omdat vocht in de kruipruimte het corrosieproces versnelt, is het belangrijk om vocht zoveel mogelijk te beperken.

Een mogelijke oplossing is vloerisolatie met schuimbeton. Hierbij wordt eerst bodemfolie aangebracht om optrekkend vocht tegen te houden. Daarna wordt schuimbeton aangebracht om de vloer te isoleren en vocht en lucht tegen te houden.

Kruipruimte isolatie en ventilatie

Beschikt uw kruipruimte nog niet over isolatie of ventilatie? Dan kan het verstandig zijn om dit alsnog aan te brengen. Zeker bij woningen met een mantavloer of kwaaitaalvloer kan goede ventilatie en isolatie helpen om vochtproblemen en roestvorming te verminderen.

Heeft u vragen of wilt u advies over uw vloer? Neem dan gerust contact met ons op. Onze specialisten helpen u graag verder.